Μπορεί ένα μπρίκι να σε κάνει ευτυχισμένη;

   Μπορεί άραγε ένα μπρίκι να σε κάνει ευτυχισμένη;
 Αν είσαι coffee addict σαν εμένα, ναι, ίσως και να μπορεί, ειδικά αν το μπρίκι είναι ηλεκτρικό και ολοκαίνουριο. Κάτσε όμως να στα πω με τη σειρά.

Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, τα μπρίκια τα ηλεκτρικά εγώ δεν τα ήξερα μέχρι πριν λίγο καιρό.Ζέσταινα το νερό για το καφεδάκι μου στον παραδοσιακότατο βραστήρα και όλα ήταν μια χαρά. Το ηλεκτρικό μπρίκι το ανακάλυψε η πεθερά μου για να κάνει γρήγορα ελληνικό στον πεθερό μου.
Εγώ ελληνικό δεν πίνω, αλλά το μπρίκι θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο για να ζεσταίνω γρήγορα το νερό μου για το νες!
Και αυτό είναι το κομβικό σημείο της υπόθεσης.

   Όταν ήρθαν λοιπόν τα πεθερικά μου στην πόλη για το γάμο μας, και επειδή θα ερχόταν κι άλλος κόσμος κι όλοι θα ήθελαν καφέ και δη ελληνικό, καθότι είμαστε παραδοσιακή ελληνικιά οικογένεια, πήγαμε και πήραμε κι εμείς ένα τέτοιο μαραφετάκι!Μπρίκι ντε, ηλεκτρικό!Με το γάμο και τα σχετικά δεν είχα χρόνο να ασχολούμαι με μπρίκια και μπαρούφες αλλά όταν καταλάγιασε το πράγμα, αυτό το μαύρο μαραφέτι πάνω στον πάγκο της κουζίνας μου ' κλεισε το μάτι. Όταν διαπίστωσα δε πόσο γρήγορα ζεσταίνει το νερό για τον πολύτιμο καφέ μου - χωρίς καφέ δε ζω, απλώς αναπνεω- το ερωτεύτηκα.
   Από'κει και πέρα ήταν μοιραίο! Το μπρίκι ήταν το πρώτο πράγμα που ακουμπούσα το πρωί και η πιο πολυχρησιμοποιημένη συσκευή μέσα στο σπίτι. Η σχέση μας ήταν υπέροχη κι ανέφελη, ονειρεμένη και μαγική! Το ακουμπούσα, άναβε και μετά από λίγο είχα το πολύτιμο υγρό στα χέρια μου. Στην κούπα μου για την ακρίβεια. Για τον καφέ μου μιλαω, συγκεντρώσου!

   Ώσπου μια μέρα μετά από ενάμιση χρόνο υπέροχης συμβίωσης...το κόκκινο κουμπάκι του χάλασε!Από το πολύ το άνοιξε κλείσε (πίνω και πεντέξι καφέδες την ημέρα πόσο ν'αντέξει το έρμο;)το κόκκινο κουμπάκι κόλλησε στο άνοιξε και το μπρίκι δεν έκλεινε με τίποτα.Το έβγαλα από την πρίζα και έβαλα τα κλάματα.
   Παλιά μου τέχνη κόσκινο, έπρεπε (γιατί στο μεταξύ είχε χαλάσει κι ο βραστήρας και πήγε στην ανακύκλωση συσκευών) να βάζω το μπρίκι το κανονικό -ας το πω τζισβέ για να μη μπερδευόμαστε- στο μάτι της κουζίνας και να περιμένω με τις ώρες να ζεστάνω λίγο νεράκι.
   Ειρρήσθω εν παρόδω τα γκαζάκια τα φοβάμαι και όταν λέω κουζίνα δεν εννοώ καμιά κουζινάρα, ένα φουρνάκι μικρό και αργόστροφο για κακή μου τύχη. Τα γεμιστά για να καταλάβεις τα αφήνω μέσα κανα δίωρο.Ε, για να ζεστάνει το νερό το τεταρτάκι το΄θελε. Πού το μπρίκι μου το άλλο, το λατρεμένο, που στο λεπτό είχε το νερό έτοιμο ζεστό;

   Το σοκ το πολιτισμικό το έπαθα. Ένιωθα σαν άνθρωπος των σπηλαίων. Θα μου πεις είναι απλό: γιατί δεν πήγαινες να πάρεις ένα άλλο ηλεκτρικό μπρίκι να μη μας ζαλίζεις κι εμάς; Κι όμως δεν πήγαινα.
   Γιατί εκείνο τον καιρό είχαμε έξοδα. Πέρα από λογαριασμούς,νοίκια,εφορίες είχαμε κανονίσει ταξίδι για Κρήτη τα Χριστούγεννα, μέχρι ν'ανασάνουμε προέκυψε άλλο ταξίδι για Αθήνα και μόλις προχτές συνειδητοποίησα ότι OK τελειώσανε τα πολλά πολλά, δεν είναι ανάγκη να μετράμε πλέον μέχρι και τα χάλκινα τα ψιλά και μπορούμε να πάμε να πάρουμε το μπρίκι το καινούριο!
    Τρία καταστήματα ηλεκτρικών συσκευών αργότερα βρισκόμασταν μπροστά στην πολυπόθητη συσκευή!Ντιζαϊνάτη, μαύρη και με μια λιλά πινελιά στο λαιμό. Ήταν η μία και μοναδική.Αφού πληρώσαμε στην έξοδο του κατστήματος μπόρεσα να αποχωριστώ το παλιό χαλασμένο μπρίκι και το άφησα να κάνει παρέα στις άλλες μικροσυσκευές στον ειδικό κάδο της ανακύκλωσης.
   Όταν γυρίσαμε σπίτι με το καινούριο μπρίκι φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να φτιάξω καφέ.Μια νέα αγάπη γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή. Και έκανα τη σκέψη: Μπρορεί ένα μπρίκι να σε κάνει ευτυχισμένη; Δεν είναι αυτή μια από τις μικρές χαρές της ζωής;Κι όμως έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι οι μικρές χαρές της ζωής είναι μια γλυκιά κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και όχι μία μικρή ηλεκτρική συσκευή ή κάτι άλλο τόσο ταπεινό.

    Εγώ όμως, που εκτός από τον άντρα μου όλη η οικογένειά μου μένει στην άλλη άκρη της χώρας και οι φίλοι μου είναι σκορπισμένοι στα 4 σημεία του ορίζοντα-και από όλα αυτά το μόνο θετικό που βλέπω είναι ότι είναι μακριά και η πεθερά μου- έχω να σου πω το εξής: το μπρίκι μπορεί να είναι μία από τις μικρές χαρές της ζωής. 
   Η γλυκιά κουβέντα της γιαγιάς, το χαμόγελο της βαφτιστήρας, η αγκαλιά της μητέρας σου, δεν είναι μικρές χαρές της ζωής, είναι μεγάλες. Αν όλοι αυτοί που αγαπάς όλοι,όλοι,όλοι εκτός από έναν απείχαν πάνω από 1100 χλμ -δυο πτήσεις ή δυο μέρες μακριά αν πας με άλλο μέσο- πώς θα ένιωθες;
   Γι 'αυτό σου λέω. Άσε με εμένα να χαίρομαι με το μπρίκι μου και πήγαινε να φιλήσεις τα παιδιά σου, να αγκαλιάσεις τη μητέρα σου, να πεις σ'αγαπώ στην κολλητή σου.


Υ.Γ.1 Η ιστορία είναι αληθινή. Το εν λόγω μπρίκι για του λόγου το αληθές μπορείτε να το δείτε εδώ. Το δικό μου είναι μαύρο και όλες οι λεπτομέρειες πάνω είναι λιλά.

Υ.Γ.2 Διευκρίνιση για τον άντρα μου: Μωρό μου, σ'αγαπώ. Δε θα μπορούσα ν'αντέξω μακριά απ'όλους χωρίς εσένα και το καινούριο μπρίκι που μου πήρες.

Υ.Γ. 3 Διευκρίνιση για την Ελίνα: Εσύ είσαι η αιτία που αυτό το ποστ δεν έμεινε στο κεφάλι μου, επειδή είπες πως σου αρέσουν οι ιστορίες που γράφω εδώ μέσα.

Υ.Γ.4 Πηγή εικόνας εδώ  με πολύ photoshop από μένα

Εντάξει, τελειώσαμε, μπορείς να φύγεις!


Facebook / Pinterest  / Instagram